Antwerpen, een nog-te-doene zaterdagvoormiddag in de Fnac. Hmm, es kijken of ze toch toevallig die limited edition hebben van Daft Punks ‘Alive’. Ik zie wél de gewone CD staan, maar niet de limited edition. Langs de andere kant wel limited editions van ‘Homework’ en ‘Discovery’, maar dan weer niet van ‘Alive’. Dju. Salesperson!

“- Euh, pardon, juffrouw: hebt u toevallig de limited edition versie van deze (*toon*) CD? Daar staan namelijk extra nummers en video op.” *glimlach*
“Nee! Uitverkocht! Niet in voorraad! Eerste week al!”
“- O… kee dan. Bedankt.”

Hm, tussen het niet-posten en het zagen was ik Lews stokje compleet uit het oog verloren. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik Loe eigenlijk veel te weinig lees, dat ik zelfs zijn feed niet in m’n reader heb (wat bij deze opgelost is). Máár, en ik quote: “… maar genoeg om te weten dat ze een geweldige blog hebben“. Haha! Dankbaar, ik. Loe is met andere woorden net gebombardeerd tot beste-virtuele-vriend. Maar we wijken af. Onwards!

Wat een Facebookstatus niet kan doen. “joene doesn’t like A. too much, anymore“, stond er te lezen. En ik zal het geweten hebben ook.

De meest geweldige receptioniste kwam vanmiddag langs met ‘haar’ nieuwjaarscadeau. Niet alleen een kerstbal met één van die geweldige Ferrero Rochers (al iemand de zijne niet moet hebben, trouwens, de deur van dennonlijn staat voor zo’n dingen altijd open), maar ook een gelukskoekje! Van smaak niet al te geweldig, maar van egoboosts des te meer.

Wanneer je:
- op een drukke parking van achter een auto komt gesprongen
- ondertussen druk aan het bellen bent, en het verkeer dus totaal niet in het oog aan het houden bent
- je vijfjarige zoontje, die de parking als een grote speelplaats beschouwd, dus ook niet in de gaten houdt
- (terwijl er net een auto achteruit rijdt)
- beslist om net in de achteruit rijdende chauffeur z’n dode hoek stil te blijven staan

Kom dan niet zagen dat je bijna overhoop gereden wordt. En ga dan vooral niet speciaal naar die chauffeur teken doen dat HIJ z’n ogen moet opentrekken.

Kalf.

“Hier”, zei ze monkelend, “dit is nog voor u.”. Het duurde een aantal seconden voor ik een oprecht verraste “heu?” kon mompelen. “uhu. Zomaar. En omdat het kerstmis is.” lachte ze. Aarzelend nam ik het pakje aan, en m’n gezicht moet 101 boekdelen hebben gesproken tijdens die korte overgave. “Wat, ben je’r niet blij mee?” vroeg ze met een pruillipje. “Jawel, tuurlijk wel”, glimlachte ik. “Ik ben gewoon… verrast? Niet verwachtend? Overvallen? Beetje koud ook, zo buiten, in den nachte.”. Ze leek me niet echt te te geloven; een “hmm… ok dan…” kon ik krijgen. “Och joeng, kommier“, lachte ik weer en ik trok haar tegen m’n gillé.

Een grijze, mistige ochtend in de auto, op weg naar een nieuwe werkdag, 08:20. Een groot deel op automatische piloot, maar blijkbaar wakker genoeg om het op te merken.

Luister eerst naar het begin van dit (begint op 2:50):

[video]

En luiser daarna naar het begin van dit:

[video]

‘t Zal wel weer toevallig zijn, dat het zo hard op elkaar lijkt.

Triviale wetenschapsvraag van de dag: hoe komt het dat mijn hoofdhaar een andere kleur heeft dan mijn baard?

Ter info: mijn haar is beerbruin© - misschien iets donkerder, en mijn baard is ros. Meer koperkleur eigenlijk. En ongeloooooflijk sexy, dat spreekt.

Foto’s, zei u? Hmm. Misschien. Wie weet.

Het was lang geleden dat ik mezelf nog eens lekker heb doodverveeld, maar afgelopen weekend was het dan toch zover. Guur weer en niemand beschikbaar om iets te doen. Schoolwerk, eindwerk, bomma bezoeken… Wanneer maakt er eens iemand tijd voor mij (cue triestige muziek)?

Het nadeel van drie jaar op kot gaan, is dat je na die drie jaar niemand meer kent in je eigen buurt. Nuja, dat was toch zo in mijn geval. Ondertussen zijn we anderhalf jaar verder, en ik ken nog stééds niemand. “Ga dan uit”, krijg ik als advies, “en leer wat mensen kennen”. Right, sta me toe daar ff smakelijk mee te lachen. Mensen die mij een *beetje* kennen weten dat ik niet snel alleen op café zal gaan, om dan alleen aan en tafeltje te zitten of aan de toog te hangen. Ik mag dan wel the life of the party zijn, maar niet bij mensen die ik niet ken. Op zo’n momenten ben ik stil, saai en vooral niet grappig. Wat eigenlijk overeenkomt met mezelf in de voet schieten, kom-ik-net-te-denken.

Sommige mensen zie ik het perfect doen: op random groepjes mensen afstappen en zich mengen, alsof het niks is. Gewoonlijk houden zo’n mensen daar de beste vrienden aan over, hell, zelfs lieven. Fu, denk ik dan, omdat ik dat ook wil kunnen. Mezelf geen zorgen hoeven te maken om mezelf belachelijk te maken, gewoon minglen. Goed voornemen 2008.

Een lief dus; ‘t zou een schone zaak zijn.

Die rare post trok toch de aandacht, blijkbaar: massaal werd nonkel-maar-niet-heus herontdekt, woensdagmiddag. En toegegeven, het werd wel tijd ook.

Genoemde post kwam van Windows Live Writer, die een *tijdelijke* blogpost maakt om zo de stijldefinitie te downloaden. Volgens de installer allemaal geen probleem, zou automatisch verwijderd worden, blabla. Right. Bij deze dus maar handmatig.

In other news: de site van het jaar komt er weer aan! Vanaf dinsdag 13 november kan je beginnen stemmen op je favoriete website, en dit tot en met woensdag 28 november. De kans dat u mij tegenkomt op de uitreiking (maandag 10 december, NTGent, lees eens een paar blogs, ffs) is ook vrij groot, aangezien ik sinds kort voor -onderandere - Clickx werk. Ik ben er dus niet als genomineerde, wel als deel van de organisatie. Kom vooral eens iets zeggen