Eindelijk.
Na een lange niets-meer-van-gehoord- periode en een tweetal pogingen is het zover: uw nonkel heeft zijn rijbewijs! Van die eerste poging is er inderdaad geen blogpost (keibeschamend jom. In’t kort: ik stond geparkeerd op den borduur. “Komt nog maar eens terug”, zeetem.) , maar hey, sebiet een paar toeken als ik u nog hoor. Ja.
In ieder geval.
Mijn examinator (mevrouw de examinator? Examinatrice? Exterminator.) was wel een zaag, eigenlijk feitelijk. En een kwaaie. Ik was nog niet vertrokken, of ik kreeg al naar m’n voeten, iets over dat-de-hoofdgroeven-ook-1.6mm-moeten-zijn en dat-dat-wel-basiskennis-is-he en hoe-kunde-da-nu-ni-weten en, en, en SEG!
Het was de juffra-op-leeftijd Peeters trouwens, voor de trivia fans. Nogal, euh, corpulent, bruinharig en slechtgemanierd.
Ik dacht “how”, dacht ik, ik dacht “kalm blijven, joene. Gezaag zijde gewoon van thuis, *ahah ahaha* </billenkletser>”. Maar ik maak mezelf niets wijs, natuurlijk. Het eerste deel van de rit ging dus ook niet echt zo smooth als gepland. Gelukkig vergeet ik slechte dingen nogal snel, en weet ik wel dat het tweede deel van de rit mijn ass serieus gesaved heeft. Sewijle de juffra zat de zagen en te klagen, zoefde ik sierlijk in mijn - nuja, mijn, van de rijschool - auto Deurne door. Schoon stoppen voor voetgangers, vertragen bij straten van rechts, the works, weetwel.
Om een voormiddag kort te maken, kan ik jullie dus met vreugde meedelen dat ik nu in het bezit ben van een sexy roos papiertje, met een al even sexy bink op de foto - en onthoud in uw comment dat IK hier degene ben die flauwe grappen maakt.
Wie pik ik op?
