Het was lang geleden dat ik mezelf nog eens lekker heb doodverveeld, maar afgelopen weekend was het dan toch zover. Guur weer en niemand beschikbaar om iets te doen. Schoolwerk, eindwerk, bomma bezoeken… Wanneer maakt er eens iemand tijd voor mij (cue triestige muziek)?
Het nadeel van drie jaar op kot gaan, is dat je na die drie jaar niemand meer kent in je eigen buurt. Nuja, dat was toch zo in mijn geval. Ondertussen zijn we anderhalf jaar verder, en ik ken nog stééds niemand. “Ga dan uit”, krijg ik als advies, “en leer wat mensen kennen”. Right, sta me toe daar ff smakelijk mee te lachen. Mensen die mij een *beetje* kennen weten dat ik niet snel alleen op café zal gaan, om dan alleen aan en tafeltje te zitten of aan de toog te hangen. Ik mag dan wel the life of the party zijn, maar niet bij mensen die ik niet ken. Op zo’n momenten ben ik stil, saai en vooral niet grappig. Wat eigenlijk overeenkomt met mezelf in de voet schieten, kom-ik-net-te-denken.
Sommige mensen zie ik het perfect doen: op random groepjes mensen afstappen en zich mengen, alsof het niks is. Gewoonlijk houden zo’n mensen daar de beste vrienden aan over, hell, zelfs lieven. Fu, denk ik dan, omdat ik dat ook wil kunnen. Mezelf geen zorgen hoeven te maken om mezelf belachelijk te maken, gewoon minglen. Goed voornemen 2008.
Een lief dus; ‘t zou een schone zaak zijn.
