“Hier”, zei ze monkelend, “dit is nog voor u.”. Het duurde een aantal seconden voor ik een oprecht verraste “heu?” kon mompelen. “uhu. Zomaar. En omdat het kerstmis is.” lachte ze. Aarzelend nam ik het pakje aan, en m’n gezicht moet 101 boekdelen hebben gesproken tijdens die korte overgave. “Wat, ben je’r niet blij mee?” vroeg ze met een pruillipje. “Jawel, tuurlijk wel”, glimlachte ik. “Ik ben gewoon… verrast? Niet verwachtend? Overvallen? Beetje koud ook, zo buiten, in den nachte.”. Ze leek me niet echt te te geloven; een “hmm… ok dan…” kon ik krijgen. “Och joeng, kommier“, lachte ik weer en ik trok haar tegen m’n gillé.
“Aaaah, ge prikt!”, en ik werd weer weggeduwd. ‘t Is ook nooit goed… “‘k Heb me pertang geschoren, ze”, wreef ik over m’n wang. “Allez, getrimd, want dees is wel te hip en trendy om af te doen.”. “Ja, allez, als ge ‘t zelf zegt”, lachte ze terug, “en doe uw cadeauke open, semmelèr.“. Kleinekindergewijs gingen we nog vijf minuten door met ‘heuuuj-jom‘ en ‘waddist-me-aaaa-maat’ en ‘moete-gaai-wa-toeken-emme-joengeuh?’. Soms zijn we minstens tien jaar jonger, en da’s fijn. Dat de mensen raar kijken naar twee jongvolwassenen die *vreemd* doen voor hun leeftijd, dat pakken we er graag bij. Ze kunnen ook wat toeken krijgen, als ze willen.
“Kun je de spanning nog aan?”, vroeg ik terloops. “Of laat ik m’n cadeauke nog effe dicht?”. “Poeeh”, deed ze luchtig, “ik weet toch al wat er in zit. Treuzel zo lang ge wilt.”. En ze had wel een punt. Dik tegen m’n goesting gaf ik haar een “touché, juffra, touché.”. Moest ik niet beter weten, ze zou beginnen blinken.
Tergend traag - voorzichtig, noem ik het - begon ik de strik van het zilverblauwe papier te trekken. “Zeg, neem anders uw tijd, he”, spotte ze. “Jong, zaag ni zo”, lachte ik terug. “‘t Is MIJN cadeau, en ik doe ermee wat ik wil. Tss.”. Ik kon haar nog net een “seut” horen mompelen, voor ik aan het papier en zijn plakband begon.
“Och ZOT!”, riep ik toen het papier z’n inhoud had prijsgegeven. Op de achtergrond stoorde een enkele hond zich aan m’n taalgebruik, en blafte brutaal in m’n richting. Het bleef een paar seconden stil tussen ons, voor ze met een raar gezicht “is dat een ik-ben-er-blij-mee?” vroeg. “Jaaaaaah”, lachte ik, totdat de koude lucht pijn deed aan m’n tanden. Weer die paar seconden stilte. “Wete, ‘t is wat ambetant…”, zei ik met m’n zieligste blik, “want ik heb eigenlijk niks voor u, op dit moment.”. Ze trok haar schouders op, pruilde een lip en zei “och, geen erg. Neem mij nog maar eens mee naar één van uw culinaire ontdekkingskes, en trakteer mij ne fantastische menu!”. Het is fantastisch moeilijk voor mij om m’n lach in te houden, maar het lukte toch aardig toen ik “deal.” zei. “Beginnen we nu al met een desserke?”.
“Okeeeej!”, riep ze enthousiast en haakte in m’n arm. Huppelend en kabbassend trokken we zo de stad in, op zoek naar een tent die m’n geweldige-cadeaus-gevende date en ik wou verwennen met z’n beste zoetigheden. Sommige dagen is het leven fijn.
Geplaatst in de mens
