Antwerpen, een nog-te-doene zaterdagvoormiddag in de Fnac. Hmm, es kijken of ze toch toevallig die limited edition hebben van Daft Punks ‘Alive’. Ik zie wél de gewone CD staan, maar niet de limited edition. Langs de andere kant wel limited editions van ‘Homework’ en ‘Discovery’, maar dan weer niet van ‘Alive’. Dju. Salesperson!

“- Euh, pardon, juffrouw: hebt u toevallig de limited edition versie van deze (*toon*) CD? Daar staan namelijk extra nummers en video op.” *glimlach*
“Nee! Uitverkocht! Niet in voorraad! Eerste week al!”
“- O… kee dan. Bedankt.”

Nevermind, ik heb de gewone CD al en die is tenslotte geweldig. Misschien dat de andere versie online wel te vinden is, op één van de grotere verkoopdiensten. En believe you me, woman, wanneer ik hem vind (wat ik ook zal doen), dan, dan… dán! Oeh, *geweldig label* heeft een nieuwe CD, die ik nog niet heb. I has an aanwinst!

Even tussendoor: mijn verzamelwoede wint het geregeld van de portefeuille. CD / DVD winkels zijn een hél. Op weg naar de kassa passeer ik nog tientallen CDs, films en series die ik wil. Gelukkig weet ik me op tijd te beheersen en stroll ik naar de kassa.

Kassa links: mooie jonge vrouw. Kassa rechts: een vrouw die mijn moeder kon zijn. Of mijn grootmoeder, moest die er vroeg aan begonnen zijn. Kots. In ieder geval: ze zag er nog goed uit. Ik schuif dus aan bij de kassierster van mijn leeftijd, terwijl ik ondertussen een beetje rondkijk, mijn toekomstige aankopen nog wat bestudeer, etc. Wat ik niét doorheb, is dat de oudere dame veel sneller werkt da haar jongere collega. Haar rij is dus praktisch *leeg*, terwijl mijn leeftijdscategoriegenote haar uiterste best doet om de aanschuivende massa de baas te kunnen.

“Hrmpf, ze gaan liever bij u!“, zei mijn could-be-moeder, met een gezicht dat ik het best kan omschrijven als een rozijn. Of, ja… soit. Volledig op automatische piloot stap ik opzij en naar haar kassa, leg ik mijn CDs op die kassa, en hoor ik mezelf vol enthousiasme iets zeggen als:

“Oh, maar u bent óók knap, hoor!”

Ouch. “Fok”, dacht ik nog en ik hoopte dat ik niet mijn ik-ben-overduidelijk-aan-het-zeveren gezicht trok, maar mijn ik-meen-wat-ik-zeg-eerlijk-waar gezicht. Helaas voor mij, vrienden, want mensen hebben de degoutante neiging om te denken dat ik *altijd* aan het lullen ben. Mensen zien mijn gezicht en mijn beleefde glimlach en denken “ha, dat zal wel een onnozelaar zijn”. Wat ook zo is, trouwens, maar af en toe weet ik ook wel eens over wat ik praat. Jammer genoeg weet de buitenwereld die momenten niet altijd even prachtig op te pikken, met misverstanden en gekrenkte zaken tot gevolg.

Maar goed, ze kon er dus niet mee lachen. Na-oorlogs-serieus-zijn, gokte ik. Niet dat het zo’n hilarische opmerking was, toegegeven, maar een béétje meedoen had wel gemogen. De stilte was vooral een beetje pijnlijk voor *mij*, samen met die blikken. Volgens mij scande ze m’n aankopen expres trager in ook. Ik betaalde, nam m’n zakje aan en zei “bedankt, JUFFROUW!” *wink wink*, om zo nonchalant mogelijk de zaak te verlaten.

Als kassierster moet het een hel zijn, onnozelaars over de vloer krijgen. Benieuwd hoeveel mensen ze zo per dag aan haar betaalkast krijgt. Dus, beste juffrouw, ik doe m’n best om me volgende keer in te houden. Oogcontact kan nog. Net.

Hm, tussen het niet-posten en het zagen was ik Lews stokje compleet uit het oog verloren. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik Loe eigenlijk veel te weinig lees, dat ik zelfs zijn feed niet in m’n reader heb (wat bij deze opgelost is). Máár, en ik quote: “… maar genoeg om te weten dat ze een geweldige blog hebben“. Haha! Dankbaar, ik. Loe is met andere woorden net gebombardeerd tot beste-virtuele-vriend. Maar we wijken af. Onwards!

3 bands/artiesten die ik dit jaar heb leren kennen
Hmm… heel weinig nieuwe artiesten, wél een paar goeie herontdekkingen. Daft Punk is er één van; daar hoeft ook geen uitleg bij, denk ik. Zeker hun laatste live CD, die toepasselijk “Alive” heet, is één van de beste CD’s van het afgelopen jaar.

High Contrast en Pendulum zijn de twee anderen. Drum ‘n Bass op z’n best, en hoewel deze twee meer bekend-in-hun-genre groepen zijn, hebben beide toch een paar stevige hits en remixes op hun naam staan.

3 dingen die ik heb meegemaakt, gehoord,… en die me altijd zullen bijblijven
Volledig tegen de regels ga ik niet alleen één ding post i.p.v. drie, maar ook iets dat in 2008 gebeurde en niet in 2007. Dat ding, beste vrienden, is zonder twijfel het gevecht van Sugar Jackson tegen Brice Faradji, in de Lotto Arena, op 12 januari. Die sfeer! Die drummende, dansende afrikanen! Gary Hagger die het volkslied komt zingen!

Gary Hagger kon mij eerlijk gezegd gestolen worden, ik vond de afrikanen veel graver. Trouwens, vrienden: wanneer die gasten vragen om mee te doen met “SUUUUGAR! SUUUGAR!”, doe dan alsjeblief mee. Dat geeft een veel beter effect en het is een pak minder pijnlijk voor hen. Die pijnlijkheid werd nog versterkt omdat iedereen wél meezong met Hagger, Garry Hagger.

3 (vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan

• NIET naar Bercy gaan, voor de live show van Daft Punk. Man man, wat ik niet zou geven om NU de tijd terug te draaien en daar bij te zijn. De filmpjes op YouTube zijn filmpjes van goeie muziek, graaf decor, prachtig licht en nog prachtigere sfeer. Dju!
• Solliciteren met een brief van een ander bedrijf. Gouden tip: als je dezelfde brief rondstuurt naar verschillende bedrijven, wees dan zeker dat de juiste aanspreking op de juiste brief staat. Zéér pijnlijk moment tijdens de sollicitatie. Silver lining, though: de mens die mij interviewde, kon er mee lachen. En nog beter: ik ben aangenomen!
• ongetwijfeld nog iets, maar daar kom ik niet direct op. Overschaduwd door de vorige blunders, blijft het ook beter bij twee, denk ik.

3 dingen die me trots maakten

• Aangenomen worden, ondanks een grote fout tijdens het solliciteren.
• De presentatie van Site van het Jaar maken. Kijk eens? Dat geval op de achtergrond, daar, met dat bruin en dat donkergrijs, met die cijfers en letters en met die screenshot: dat heb ik mogen ontwerpen en programmeren. En achteraf op een groot scherm! Voor veel volk!
• Het feit dat nu dus méér grafisch werk mag doen en meer écht multimediaal ga dan alleen maar te scripten in Flash.

3 mensen die ik hiermee graag wil lastigvallen
Goh… ik denk niet dat er iemand is die stokje nog niet gehad heeft. Op goed geluk ga ik dus maar voor Tantieris, Rik en… en, euh… jij?

Wat een Facebookstatus niet kan doen. “joene doesn’t like A. too much, anymore“, stond er te lezen. En ik zal het geweten hebben ook.

• “gaat dat over mij?”
• “zeg, die A., wie is dat?”
• “moet dat niet ‘A. Moeder’ zijn?” - idiot
• “dat ben ik toch niet, he?”
• “mag ik weten wie je bedoelt met A.?”
• “heb je iets tegen mij, of zo?”

Mannekes toch. Binnen het half uur kreeg ik alle ego’s over de virtuele vloer, smekend om geruststelling. Wat ik wel straf vond, trouwens: je zou toch denken dat een gemiddeld bovengemiddeld ego zich niets aantrekt van de mening van het plebs. Au contraire, Hastings! Alle personen komen ook uit dezelfde geografische regio, maar clichés zijn niet toevallig clichés, waar.

Het type is alom bekend: mensen die vol lof over zichzelf kunnen praten. Die dat tot vervelens toe doen, ook. Mensen die verwachten dat de luisteraar geboeid vragen stelt en meegaat in een diepgaand, leerrijk gesprek. Over hen. Mensen die, wanneer de ander dan ook eens iets wil vertellen over zichzelf, wat in het rond kijken. Die reageren met “ha, ja…” en prompt over iets anders beginnen. Iets anders als in, zichzelf. Of op z’n minst iets wat ze hebben meegemaakt.

De mannen van “je moet mijn respect verdienen“. Sta me toe daar eens smakelijk mee te lachen, aap. Wie denkte wel dat ge zijt? En van waar komt die gedachte dat ik uw respect nog maar WIL verdienen? Of je me nu kunt hebben of niet, ik denk niet dat ik het me nog minder kan aantrekken. 99% kans dat ik je toch nooit meer hoor, tenzij je me wil vertellen hoe geweldig je bent, of wanneer je ongevraagd commentaar komt geven op mijn leven. Ik heb er niet om gevraagd, dus stfu.

En natuurlijk ook de mensen die iets nodig hebben. “Hey, oewist, zeg-ik-heb-is-een-vraagske.”. Vrij vertaald bestaat die korte intro uit twee delen: “beleefdheidsbegroeting-maar-don’t-care” en “gimme-gimme“. Het zal aan mij liggen, maar daar kan ik niet tegen. Als je mij voor de rest dan toch niet wil kennen, go fuck yourself en laat mij nu ook gerust. Wat ben ik, een liefdadigheidsinstelling?

Gelukkig ben ik subtiel in zo’n dingen. Smooth as silk. De volgende keer dat ik dus reageer met “ha, gij… wat hebde nu weer nodig”: je weet hoe laat het is. Smoooooth.

Noem het leedvermaak, noem het iets anders, maar ik vind dat hilarisch, die reacties. Mensen die je enkel hoort wanneer ze iets nodig hebben, mensen die volgens zichzelf altijd slimmer, boeiender, grappiger, harder better faster stronger zijn. Mensen die zich nu in alle mogelijk bochten wringen om toch maar bij iedereen in de bovenste schuif te liggen. Ik vind dat grappig. Meer triestig dan grappig, maar je kan er van op aan dat ik met een brede glimlach achter m’n PC zit. En dat dankzij één letter.

De meest geweldige receptioniste kwam vanmiddag langs met ‘haar’ nieuwjaarscadeau. Niet alleen een kerstbal met één van die geweldige Ferrero Rochers (al iemand de zijne niet moet hebben, trouwens, de deur van dennonlijn staat voor zo’n dingen altijd open), maar ook een gelukskoekje! Van smaak niet al te geweldig, maar van egoboosts des te meer.

“Je zult succesvol zijn in alles wat je doet“, las ik. Allow, en 2008 is nog maar tweeënhalvendag bezig. Dat wil dus zeggen:

• én een met-uw-gat-in-de-boter-lief om jaloers op te zijn
• én een eigen droomauto
• én een eigen, groot huis / appartement
• én opslag!

en dit allemaal zonder zever. Man, man, 2008 wordt, like, mijn jaar!
Wat stond er op bij u? En bij u?

Wanneer je:
- op een drukke parking van achter een auto komt gesprongen
- ondertussen druk aan het bellen bent, en het verkeer dus totaal niet in het oog aan het houden bent
- je vijfjarige zoontje, die de parking als een grote speelplaats beschouwd, dus ook niet in de gaten houdt
- (terwijl er net een auto achteruit rijdt)
- beslist om net in de achteruit rijdende chauffeur z’n dode hoek stil te blijven staan

Kom dan niet zagen dat je bijna overhoop gereden wordt. En ga dan vooral niet speciaal naar die chauffeur teken doen dat HIJ z’n ogen moet opentrekken.

Kalf.

“Hier”, zei ze monkelend, “dit is nog voor u.”. Het duurde een aantal seconden voor ik een oprecht verraste “heu?” kon mompelen. “uhu. Zomaar. En omdat het kerstmis is.” lachte ze. Aarzelend nam ik het pakje aan, en m’n gezicht moet 101 boekdelen hebben gesproken tijdens die korte overgave. “Wat, ben je’r niet blij mee?” vroeg ze met een pruillipje. “Jawel, tuurlijk wel”, glimlachte ik. “Ik ben gewoon… verrast? Niet verwachtend? Overvallen? Beetje koud ook, zo buiten, in den nachte.”. Ze leek me niet echt te te geloven; een “hmm… ok dan…” kon ik krijgen. “Och joeng, kommier“, lachte ik weer en ik trok haar tegen m’n gillé.

“Aaaah, ge prikt!”, en ik werd weer weggeduwd. ‘t Is ook nooit goed… “‘k Heb me pertang geschoren, ze”, wreef ik over m’n wang. “Allez, getrimd, want dees is wel te hip en trendy om af te doen.”. “Ja, allez, als ge ‘t zelf zegt”, lachte ze terug, “en doe uw cadeauke open, semmelèr.“. Kleinekindergewijs gingen we nog vijf minuten door met ‘heuuuj-jom‘ en ‘waddist-me-aaaa-maat’ en ‘moete-gaai-wa-toeken-emme-joengeuh?’. Soms zijn we minstens tien jaar jonger, en da’s fijn. Dat de mensen raar kijken naar twee jongvolwassenen die *vreemd* doen voor hun leeftijd, dat pakken we er graag bij. Ze kunnen ook wat toeken krijgen, als ze willen.

“Kun je de spanning nog aan?”, vroeg ik terloops. “Of laat ik m’n cadeauke nog effe dicht?”. “Poeeh”, deed ze luchtig, “ik weet toch al wat er in zit. Treuzel zo lang ge wilt.”. En ze had wel een punt. Dik tegen m’n goesting gaf ik haar een “touché, juffra, touché.”. Moest ik niet beter weten, ze zou beginnen blinken.

Tergend traag - voorzichtig, noem ik het - begon ik de strik van het zilverblauwe papier te trekken. “Zeg, neem anders uw tijd, he”, spotte ze. “Jong, zaag ni zo”, lachte ik terug. “‘t Is MIJN cadeau, en ik doe ermee wat ik wil. Tss.”. Ik kon haar nog net een “seut” horen mompelen, voor ik aan het papier en zijn plakband begon.

“Och ZOT!”, riep ik toen het papier z’n inhoud had prijsgegeven. Op de achtergrond stoorde een enkele hond zich aan m’n taalgebruik, en blafte brutaal in m’n richting. Het bleef een paar seconden stil tussen ons, voor ze met een raar gezicht “is dat een ik-ben-er-blij-mee?” vroeg. “Jaaaaaah”, lachte ik, totdat de koude lucht pijn deed aan m’n tanden. Weer die paar seconden stilte. “Wete, ‘t is wat ambetant…”, zei ik met m’n zieligste blik, “want ik heb eigenlijk niks voor u, op dit moment.”. Ze trok haar schouders op, pruilde een lip en zei “och, geen erg. Neem mij nog maar eens mee naar één van uw culinaire ontdekkingskes, en trakteer mij ne fantastische menu!”. Het is fantastisch moeilijk voor mij om m’n lach in te houden, maar het lukte toch aardig toen ik “deal.” zei. “Beginnen we nu al met een desserke?”.

“Okeeeej!”, riep ze enthousiast en haakte in m’n arm. Huppelend en kabbassend trokken we zo de stad in, op zoek naar een tent die m’n geweldige-cadeaus-gevende date en ik wou verwennen met z’n beste zoetigheden. Sommige dagen is het leven fijn.

Een grijze, mistige ochtend in de auto, op weg naar een nieuwe werkdag, 08:20. Een groot deel op automatische piloot, maar blijkbaar wakker genoeg om het op te merken.

Luister eerst naar het begin van dit (begint op 2:50):

[video]

En luiser daarna naar het begin van dit:

[video]

‘t Zal wel weer toevallig zijn, dat het zo hard op elkaar lijkt.

Triviale wetenschapsvraag van de dag: hoe komt het dat mijn hoofdhaar een andere kleur heeft dan mijn baard?

Ter info: mijn haar is beerbruin© - misschien iets donkerder, en mijn baard is ros. Meer koperkleur eigenlijk. En ongeloooooflijk sexy, dat spreekt.

Foto’s, zei u? Hmm. Misschien. Wie weet.

Het was lang geleden dat ik mezelf nog eens lekker heb doodverveeld, maar afgelopen weekend was het dan toch zover. Guur weer en niemand beschikbaar om iets te doen. Schoolwerk, eindwerk, bomma bezoeken… Wanneer maakt er eens iemand tijd voor mij (cue triestige muziek)?

Het nadeel van drie jaar op kot gaan, is dat je na die drie jaar niemand meer kent in je eigen buurt. Nuja, dat was toch zo in mijn geval. Ondertussen zijn we anderhalf jaar verder, en ik ken nog stééds niemand. “Ga dan uit”, krijg ik als advies, “en leer wat mensen kennen”. Right, sta me toe daar ff smakelijk mee te lachen. Mensen die mij een *beetje* kennen weten dat ik niet snel alleen op café zal gaan, om dan alleen aan en tafeltje te zitten of aan de toog te hangen. Ik mag dan wel the life of the party zijn, maar niet bij mensen die ik niet ken. Op zo’n momenten ben ik stil, saai en vooral niet grappig. Wat eigenlijk overeenkomt met mezelf in de voet schieten, kom-ik-net-te-denken.

Sommige mensen zie ik het perfect doen: op random groepjes mensen afstappen en zich mengen, alsof het niks is. Gewoonlijk houden zo’n mensen daar de beste vrienden aan over, hell, zelfs lieven. Fu, denk ik dan, omdat ik dat ook wil kunnen. Mezelf geen zorgen hoeven te maken om mezelf belachelijk te maken, gewoon minglen. Goed voornemen 2008.

Een lief dus; ‘t zou een schone zaak zijn.

Die rare post trok toch de aandacht, blijkbaar: massaal werd nonkel-maar-niet-heus herontdekt, woensdagmiddag. En toegegeven, het werd wel tijd ook.

Genoemde post kwam van Windows Live Writer, die een *tijdelijke* blogpost maakt om zo de stijldefinitie te downloaden. Volgens de installer allemaal geen probleem, zou automatisch verwijderd worden, blabla. Right. Bij deze dus maar handmatig.

In other news: de site van het jaar komt er weer aan! Vanaf dinsdag 13 november kan je beginnen stemmen op je favoriete website, en dit tot en met woensdag 28 november. De kans dat u mij tegenkomt op de uitreiking (maandag 10 december, NTGent, lees eens een paar blogs, ffs) is ook vrij groot, aangezien ik sinds kort voor -onderandere - Clickx werk. Ik ben er dus niet als genomineerde, wel als deel van de organisatie. Kom vooral eens iets zeggen